Doorgaan naar hoofdcontent

Les Tigresses

De meisjes zijn momenteel helemaal in de ban van FC De Kampioenen. 'Les Tigresses' was de naam van de serviceclub waar Carmen bij zat of ging gaan. We weten alvast wat we in de Herfstvakantie gaan doen in de lokale cinema Capitole.

Cinema Capitole is een begrip hier in Aalter: een cinemazaaltje achter hotel Capitole, waarbij één en dezelfde persoon de tickets regelt, dan vlug naar zijn bar rent om iedereen van lekkers te voorzien en dan op de startknop van de film drukt. Digitale kwaliteit in een pluchen zetel aan een democratische prijs, wat moet een mens meer hebben ....

Maar terug naar de FC De kampioenen: dit naaisel heeft wat mij betreft een hoog Carmen-gehalte: ultra-kort (aangezien bij mijn vorige rok de algemene reactie was dat die niet zo kort was), een zichtbare rits en een dierenprint, maar volgens Dieter kom ik er mee weg ...

Ik nam mijn gewone confectiemaat (42) en paste er, mits een aanpassing van 0,5 cm wonderwel in. Verder veranderde ik niets aan het patroon: de rok heeft een mooie pasvorm, alleen de zakjes zal ik wellicht in een volgende versie weglaten, wegens nergens voor nodig (hoe steek je in godsnaam iets in een ondiep zakje in een aansluitend rokje, zonder dat het aftekent en handen in de zakken, tja, staat volgens mijn wederhelft gelijk aan 'een beetje boertig'. Soms houdt hij er wel degelijk een mening op na, over mijn outfits 'proest' )

Het patroon is het Trixy-rokje uit La Maison Victor 5editie 3, mei-juni 2015). De stof is een couponnetje van om en bij de 50cm voor 5 euro van hier. De rits kocht ik bij Perfecta in Deinze. De binnenzak en het beleg van de tailleband werden uit een zwart katoentje gemaakt.

Er kwam wat late-night sewing aan te pas, maar al bij al zat het rokje snel in elkaar. Het is bij mij toch telkens de afwerking (driegen, passen, beleg, zoom, ) die meer tijd in beslag neemt, maar als het resultaat een goed zittend rokje is, is het wel de moeite om wat meer tijd in de afwerking te stoppen.

Weinig foto's, wegens te vroeg op de ochtend en mijn koortsblaas, die nog niet helemaal genezen is ... De foto's geven bovendien de indruk wazig te zijn, maar het is schaduw op de achtergrond.





Komend weekend geen tijd om te naaien, dus kan ik ook het wielertruitje voor Dieter niet afwerken, maar hopelijk vind ik in de loop van volgende week een gaatje om het ding van flockletters te voorzien en foto's te nemen.

Baaikes !


Reacties

Populaire posts van deze blog

Moonstone

Ik had het wat lastig de laatste tijd ... Ondernemen op mijn eentje blijkt gepaard te gaan met hoogtes en met laagtes, een opleiding volgen en kinderen grootbrengen erg intensief, maar super interessant. Alle balletjes in de lucht houden en blijven focussen op 'the bigger picture' blijkt geen sinecure te zijn en dan durft de eeuwige twijfelaar in mij de bovenhand te krijgen ... Maar wat in dit gehele proces wel duidelijk is, is dat ik mijn werk nodig heb om creatief te kunnen zijn en omgekeerd. En de opleiding ('Bemiddeling in burgerlijke en handelszaken') belooft wat meer creativiteit te brengen in mijn werk, hetgeen ik tot nu toe wat miste in mijn dagelijkse bezigheden.  Eind deze maand volgt er alvast een nieuwe uitdaging, namelijk studeren voor een examen, zodat ik vanaf december mijn advocatenpraktijk kan aanvullen met een praktijk als (erkend) bemiddelaar ... Deze vooruitzichten geven dan weer zuurstof aan mijn slabakkende naaiactiviteiten ... Raar toch hoe een …

1999

Tonight i'm gonna party like it's 1999 ...
Waarbij het voor Prince een vooruitblik was toen hij dit zong, kunnen we al heel wat jaren terugblikken ... 
2017, het jaar van de breuk in mijn knie en in mijn professioneel leven, maar vooral het jaar van opstaan, veerkracht en geloof in mijn eigen kracht (alhoewel het al dik oktober was toen dit kwam te dagen *proest*) !
Er werd gehuild, getoast, gebreid, voorzichtig gestapt, terug met de wagen gereden, nog eens gehuild, terug gelachen, op de nagels gebeten van de spanning, gesupporterd, out of the comfortzone gestapt, met de kop tegen de muur gelopen, nog eens gevallen, gerelativeerd, gestudeerd, alweer gelachen, genaaid ... en zoveel meer ! Kortom geleefd ! 
Ik feest, net als op Kerst (die blog ik binnenkort wel eens), in een zelfgemaakte outfit: een Elsa blouse en een Kirsty rok (allebei patronen uit La Maison Victor). 
De Elsa blouse (La Maison Victor, editie september-oktober 2016) was mijn tweede project van de naailes, na d…

Hips don't Lie

Over ondergoed schrijven, das net zoals over kousen schrijven: ik had niet gedacht dat ik het ooit zou doen *proest*. 
Ik maakte vorige week dus mijn eerste onderbroek op basis van de Play Pants van Madeit Patterns en de aanpassingen van Ik ben Vink
De eerste onderbroek was voor Jozefien. Toen Ella deze zag, wou ze er ook ene. Intussen hebben ze er beiden een drietal en merkte ik dat gewone tricot het beste resultaat geeft qua pasvorm en draagcomfort. Alleen Roos is nog niet overtuigd ...
Ik maakte er met en zonder pijpjes en er verschenen er al een aantal op mijn IG-account (@sterrenstofbykatrien). 
Ideaal voor restjesverwerking van tricot, alleen mogen de restjes niet te klein zijn, leerde ik ook ...
Dat de restjes van de Paper Pigeons Ice Pink niet zomaar in de restjesbak zouden verdwijnen en vrij snel een project zouden vinden, was al vrij snel duidelijk. Ook was duidelijk dat er nog voldoende stof over zou blijven om iets voor Jozefien te maken. Het werden twee stuks ...
Play P…

Africa

Param pampam parampam paaaaaaaaaaam

De nieuwste La Maison Victor vond ik op het eerste zicht niet zo spectaculair: een beetje 'been there, done that' ...
Enkele dagen ervoor had ik enkele beelden gezien van Magdalena Collection, met als blikvangers een midi rok en lange broek in Afrikaanse print. In plaats van naar de winkel te spurten, wandelde ik naar mijn stoffenkamer, want enkele jaren geleden had mijn 'moeke' (zo noem ik mijn mama nog steeds) haar kasten opgeruimd en mij twee lappen Afrikaanse stof meegegeven, die ze zelf ongeveer 20 jaar (of is het al 25 of 30 jaar, time flies when having fun) geleden kocht tijdens hun (papa was ook mee) reis naar Kenia en Tanzania. De link met het Fez-patroon werd snel gelegd. 
De stof is redelijk stug en doorzichtig (de kwaliteit lijkt nog het best op linnen) maar ik was niet meer te houden: één van de twee lappen zou een Fez-broek worden !



Ik nam -zoals steeds- maat 42 over, maar wel met een klein hartje ... Een broek is toch …