Doorgaan naar hoofdcontent

Land of Confusion ...

Dit zou een post geworden zijn over de taakverdeling in ons gezin, in navolging van deze post ....

Maar we werden (opnieuw) wakker in een wereld waarin haat en vernieling werd gezaaid door enkelingen, dit keer akelig dicht bij onze deur ... 

'Paris s'éveille' krijgt een andere weerklank en 13 november 2015 is opnieuw een droevige markering in de geschiedenis.

Ik ben opgegroeid in volle koude oorlog, waar 'de Russen' de aartsvijand waren en waar de dreiging van een atoomoorlog mij nachtenlang heeft wakker laten liggen ...De idee van rode telefoons en rode knoppen, kernkoppen, een ijzeren gordijn was soms zo overweldigend en toen het ijzeren gordijn viel leek iedereen te geloven in een toekomst zonder oorlog ...

9/11 sloeg een stevige barst in dit geloof, maar toch ... New York heeft een nieuwe skyline en de wereld een nieuwe vijand.

London, Madrid en nu Parijs ... Gechoqueerd is eigenlijk nog licht uitgedrukt en de zin om een muur om je eigen wereld op te trekken is groot. 

'Grenzen sluiten', 'dreigingsniveau optrekken'... , het zijn ook termen waar onze opgroeiende kinderen mee geconfronteerd worden en ook ik vraag me af hoe ik hen daartegen kan beschermen, hoe ik hen gerust kan stellen ...

Dus werd er gepraat deze ochtend, over de Syriëstrijders in Parijs: over hoeveel kans er was dat dit ook bij ons zou gebeuren (weinig), over hoeveel kans wij of iemand van de familie erbij zou zijn (weinig), over hoe dit komt (geloof, maar dan op extreme manier), over dat niet elke moslim een potentiële Syriëstrijder is, over hoelang de oorlog in Syrië al duurt, over dat oorlog iets van alle tijden is ... 

Veel vragen waarop je als ouders wellicht meer dan eens moet toegeven dat je het antwoord zelf niet weet ... 

Maar ook werd er gepraat over hoop en een rotsvast geloof dat niet elke mens verdorven is en het dus niet nodig is om voor altijd thuis te blijven en angst te hebben ... 

De komende dagen zullen we de meisjes misschien wel eens extra hard knuffelen en instoppen. 

De nachtmerries zijn dezelfde, de vijanden anders, de antwoorden even complex ...


Too many men

Too many people

Making too many problems
And not much love to go round
Can't you see
This is a land of confusion.
This is the world we live in
And these are the hands we're given
Use them and let's start trying
To make it a place worth living in. 


Land of Confusion -Genesis

Noot voor de lezers van de late jaren negentig en tweeduizend: het apparaat aan het begin van de clip is een VHS-speler, just saying.


Reacties

Populaire posts van deze blog

Moonstone

Ik had het wat lastig de laatste tijd ... Ondernemen op mijn eentje blijkt gepaard te gaan met hoogtes en met laagtes, een opleiding volgen en kinderen grootbrengen erg intensief, maar super interessant. Alle balletjes in de lucht houden en blijven focussen op 'the bigger picture' blijkt geen sinecure te zijn en dan durft de eeuwige twijfelaar in mij de bovenhand te krijgen ... Maar wat in dit gehele proces wel duidelijk is, is dat ik mijn werk nodig heb om creatief te kunnen zijn en omgekeerd. En de opleiding ('Bemiddeling in burgerlijke en handelszaken') belooft wat meer creativiteit te brengen in mijn werk, hetgeen ik tot nu toe wat miste in mijn dagelijkse bezigheden.  Eind deze maand volgt er alvast een nieuwe uitdaging, namelijk studeren voor een examen, zodat ik vanaf december mijn advocatenpraktijk kan aanvullen met een praktijk als (erkend) bemiddelaar ... Deze vooruitzichten geven dan weer zuurstof aan mijn slabakkende naaiactiviteiten ... Raar toch hoe een …

1999

Tonight i'm gonna party like it's 1999 ...
Waarbij het voor Prince een vooruitblik was toen hij dit zong, kunnen we al heel wat jaren terugblikken ... 
2017, het jaar van de breuk in mijn knie en in mijn professioneel leven, maar vooral het jaar van opstaan, veerkracht en geloof in mijn eigen kracht (alhoewel het al dik oktober was toen dit kwam te dagen *proest*) !
Er werd gehuild, getoast, gebreid, voorzichtig gestapt, terug met de wagen gereden, nog eens gehuild, terug gelachen, op de nagels gebeten van de spanning, gesupporterd, out of the comfortzone gestapt, met de kop tegen de muur gelopen, nog eens gevallen, gerelativeerd, gestudeerd, alweer gelachen, genaaid ... en zoveel meer ! Kortom geleefd ! 
Ik feest, net als op Kerst (die blog ik binnenkort wel eens), in een zelfgemaakte outfit: een Elsa blouse en een Kirsty rok (allebei patronen uit La Maison Victor). 
De Elsa blouse (La Maison Victor, editie september-oktober 2016) was mijn tweede project van de naailes, na d…

Africa

Param pampam parampam paaaaaaaaaaam

De nieuwste La Maison Victor vond ik op het eerste zicht niet zo spectaculair: een beetje 'been there, done that' ...
Enkele dagen ervoor had ik enkele beelden gezien van Magdalena Collection, met als blikvangers een midi rok en lange broek in Afrikaanse print. In plaats van naar de winkel te spurten, wandelde ik naar mijn stoffenkamer, want enkele jaren geleden had mijn 'moeke' (zo noem ik mijn mama nog steeds) haar kasten opgeruimd en mij twee lappen Afrikaanse stof meegegeven, die ze zelf ongeveer 20 jaar (of is het al 25 of 30 jaar, time flies when having fun) geleden kocht tijdens hun (papa was ook mee) reis naar Kenia en Tanzania. De link met het Fez-patroon werd snel gelegd. 
De stof is redelijk stug en doorzichtig (de kwaliteit lijkt nog het best op linnen) maar ik was niet meer te houden: één van de twee lappen zou een Fez-broek worden !



Ik nam -zoals steeds- maat 42 over, maar wel met een klein hartje ... Een broek is toch …

De Zji

De kop van het school- en gerechtelijk jaar is eraf, de triathlon van Keulen staat afgevinkt op Dieters Bucket List en dat in een tijd onder de 12 uur (om exact te zijn 11 uur, 43 minuten en 42 seconden, hetgeen een 51ste plaats in het algemeen klassement en een 8ste plaats in zijn leeftijdscategorie opleverde) en ook mijn eerste tourtocht met de koersfiets (het Grootste Vrouwenpeleton) is achter de kiezen.  Wat uitwaaien en familietijd was dan ook aan de orde ! Alhoewel we dichter bij Knokke-Heist wonen, kiezen we meestal voor Nieuwpoort als bestemming aan zee. Die 'meestal' moet je wel met een stevige korrel zout nemen, want meer dan één keer per zomer geraken we er meestal niet, aan onze Noordzee.  Op het programma stond een brunch in een charmant eethuisje 'Jeanne' in het centrum van Nieuwpoort. We werden er niet alleen erg hartelijk ontvangen, maar ook super verwend met allerlei lekkers !  Na de brunch trokken we met z'n allen langs de Vismijn en de talrijke …