Doorgaan naar hoofdcontent

Toen ik je zag

'maar er was een donder, een bliksem, een slag toen ik je zag ...'

Dit liedje, geschreven door Guust Meeuwis (ja, die van Kedeng, kedeng), gezongen door Antonie Kamerling, spookt al de hele dag door mijn hoofd.

Het is ook de titel van het boek van de Nederlandse actrice Isa Hoes, die gehuwd was met Antonie Kamerling, over haar leven met de Nederlandse acteur/zanger, die in 2010 een einde aan zijn leven maakte na een leven met een bipolaire stoornis (enfin, ik weet eigenlijk niet echt of die diagnose ooit werd gesteld bij hem, maar het ding moet nu eenmaal een naam krijgen).

Ook in de Belgische media werd aandacht aan dit overlijden besteed, herinner ik mij, want hij was een vrij bekend en populair acteur, ook in België.

Zowel hij als Isa Hoes startten hun carrière bij 'Goede tijden, slechte tijden', de Nederlands oer-soap (ook Louis Talpe speelde hierin kort geleden een rol) en toen die twee een relatie beginnen waren ze uitstekend voer voor de Nederlandse 'boekskes' ... Die zijn ook bij ons in Vlaanderen te verkrijgen en liggen bij de betere kapper.

Het boek stond op mijn e-reader, geen idee meer waarom ...

Vorig weekend was Dieter op short-ski en was ik met mijn ouders naar Lac de l'Eau d'Heure, een aan te raden bungalowpark van Landal Greenparks. Tijd dus om mijn boek, waarmee ik al maanden worstelde uit te lezen. Alleen had ik geen vers leervoer voorzien en de wifi-code op de Tolino intoetsten was me te veel moeite (is nochtans een fluitje van een cent). Ik scrolde in mijn bibliotheek en zag het boek staan ...

'Waarom niet' dacht ik en ik begon er aan.

'Het boek leest als een trein' is een understatement. Alhoewel je weet hoe het verhaal afloopt tussen die twee, blijf het boeien. Isa Hoes deelt een aantal intieme momenten van het bekende koppel en vraagt zich af of ze de gekende afloop had kunnen vermijden, zonder te overdramatiseren. Bij momenten banale scenes uit hun gezinsleven, een tikje glamour en glitter, haar eigen carrière en de neergang van de geestelijke gezondheid van Antonie: kortom een eerlijk portret van de worsteling van iemand om al deze balletjes omhoog te houden.
Het boek beet me vast, want eigenlijk wil je weten waarom iemand die schijnbaar alles heeft om voor te leven, toch kiest voor de dood. Het antwoord zal je niet in het boek vinden. Helaas kon ook Isa niet in het hoofd van haar partner kijken en blijft ze achter met veel onbeantwoorde vragen ...

Ok, het is geen Shakespeare en het heeft geen happy end, maar het geeft een realistisch beeld van het leven met iemand met geestelijke gezondheidsproblemen.

Het liedje komt uit de film 'All Stars' (1997), waarin Kamerling de rol speelt van Hero, die verliefd wordt op Carmen. 'All Stars' werd na een film, een TV-serie. Jan Verheyen maakte van 'All Stars' een remake onder de titel 'Team Spirit'.   

Eén tip: laat de song niet spelen terwijl je het boek aan het lezen bent, tranen gegarandeerd. Of misschien net wel ...


Reacties

Een reactie posten

Laat je iets achter ? Ik lees het met veel plezier want ik ben super benieuwd wat jullie ervan vinden !
Wil je mij een vraag stellen, mail dan gerust naar depoorter.katrien@gmail.com !

Populaire posts van deze blog

Moonstone

Ik had het wat lastig de laatste tijd ... Ondernemen op mijn eentje blijkt gepaard te gaan met hoogtes en met laagtes, een opleiding volgen en kinderen grootbrengen erg intensief, maar super interessant. Alle balletjes in de lucht houden en blijven focussen op 'the bigger picture' blijkt geen sinecure te zijn en dan durft de eeuwige twijfelaar in mij de bovenhand te krijgen ... Maar wat in dit gehele proces wel duidelijk is, is dat ik mijn werk nodig heb om creatief te kunnen zijn en omgekeerd. En de opleiding ('Bemiddeling in burgerlijke en handelszaken') belooft wat meer creativiteit te brengen in mijn werk, hetgeen ik tot nu toe wat miste in mijn dagelijkse bezigheden.  Eind deze maand volgt er alvast een nieuwe uitdaging, namelijk studeren voor een examen, zodat ik vanaf december mijn advocatenpraktijk kan aanvullen met een praktijk als (erkend) bemiddelaar ... Deze vooruitzichten geven dan weer zuurstof aan mijn slabakkende naaiactiviteiten ... Raar toch hoe een …

1999

Tonight i'm gonna party like it's 1999 ...
Waarbij het voor Prince een vooruitblik was toen hij dit zong, kunnen we al heel wat jaren terugblikken ... 
2017, het jaar van de breuk in mijn knie en in mijn professioneel leven, maar vooral het jaar van opstaan, veerkracht en geloof in mijn eigen kracht (alhoewel het al dik oktober was toen dit kwam te dagen *proest*) !
Er werd gehuild, getoast, gebreid, voorzichtig gestapt, terug met de wagen gereden, nog eens gehuild, terug gelachen, op de nagels gebeten van de spanning, gesupporterd, out of the comfortzone gestapt, met de kop tegen de muur gelopen, nog eens gevallen, gerelativeerd, gestudeerd, alweer gelachen, genaaid ... en zoveel meer ! Kortom geleefd ! 
Ik feest, net als op Kerst (die blog ik binnenkort wel eens), in een zelfgemaakte outfit: een Elsa blouse en een Kirsty rok (allebei patronen uit La Maison Victor). 
De Elsa blouse (La Maison Victor, editie september-oktober 2016) was mijn tweede project van de naailes, na d…

Hips don't Lie

Over ondergoed schrijven, das net zoals over kousen schrijven: ik had niet gedacht dat ik het ooit zou doen *proest*. 
Ik maakte vorige week dus mijn eerste onderbroek op basis van de Play Pants van Madeit Patterns en de aanpassingen van Ik ben Vink
De eerste onderbroek was voor Jozefien. Toen Ella deze zag, wou ze er ook ene. Intussen hebben ze er beiden een drietal en merkte ik dat gewone tricot het beste resultaat geeft qua pasvorm en draagcomfort. Alleen Roos is nog niet overtuigd ...
Ik maakte er met en zonder pijpjes en er verschenen er al een aantal op mijn IG-account (@sterrenstofbykatrien). 
Ideaal voor restjesverwerking van tricot, alleen mogen de restjes niet te klein zijn, leerde ik ook ...
Dat de restjes van de Paper Pigeons Ice Pink niet zomaar in de restjesbak zouden verdwijnen en vrij snel een project zouden vinden, was al vrij snel duidelijk. Ook was duidelijk dat er nog voldoende stof over zou blijven om iets voor Jozefien te maken. Het werden twee stuks ...
Play P…

Africa

Param pampam parampam paaaaaaaaaaam

De nieuwste La Maison Victor vond ik op het eerste zicht niet zo spectaculair: een beetje 'been there, done that' ...
Enkele dagen ervoor had ik enkele beelden gezien van Magdalena Collection, met als blikvangers een midi rok en lange broek in Afrikaanse print. In plaats van naar de winkel te spurten, wandelde ik naar mijn stoffenkamer, want enkele jaren geleden had mijn 'moeke' (zo noem ik mijn mama nog steeds) haar kasten opgeruimd en mij twee lappen Afrikaanse stof meegegeven, die ze zelf ongeveer 20 jaar (of is het al 25 of 30 jaar, time flies when having fun) geleden kocht tijdens hun (papa was ook mee) reis naar Kenia en Tanzania. De link met het Fez-patroon werd snel gelegd. 
De stof is redelijk stug en doorzichtig (de kwaliteit lijkt nog het best op linnen) maar ik was niet meer te houden: één van de twee lappen zou een Fez-broek worden !



Ik nam -zoals steeds- maat 42 over, maar wel met een klein hartje ... Een broek is toch …